Geruis uit de Kluis

Biechtstoel

Al sinds 2006 waren er – steeds wisselende – plannen om in de kluiskapel een biechtstoel te plaatsen. Is dat nodig, tegenwoordig? Ja, dat is gelukkig weer nodig, tegenwoordig.

Telkens als er groepen met een priester waren moest er buiten worden biechtgehoord, en dat was met vies weer geen pretje. De akoestiek van de kapel is echter dusdanig dat er geen enkele hoek te vinden is waar niet elk woord in het hele gebouw letterlijk te verstaan is (en met een beetje mazzel ook nog buiten op straat). Dat dat rare taferelen kan geven bij het biechten, spreekt vanzelf.

Een biechtstoel is echter geen sinecure, ten eerste omdat ze er bij de HEMA of de V&D geen verkopen, en zelfs bij de IKEA was mijn zoektocht vergeefs, zelfs als ik zocht op ‘Bichtstøl’ of Könfessiønell. Daarbij zijn die krengen over het algemeen GROOT. En de kapel van het lieve vrouwke van Warfhuizen is klein. En VOL. Er sluiten weliswaar de nodige kerken, maar de meeste biechtstoelen die we kregen aangeboden hadden het formaat van een kleine bungalow.

Zodoende waren er sinds 2006 steeds weer nieuwe plannen, tot en met een biechtstoel buiten, geïntegreerd met een nieuwe schuur voor de grasmaaier en de brommer. Uiteindelijk was het allemaal niet nodig. In Waspik-boven, in Noord-Brabant, moest de kerk worden gesloten, en zocht men nog een goede bestemming voor… biechtstoelen. Hele kleintjes. Van twee met open zijkanten kon er één helemaal dichte worden gemaakt.

Dat is gebeurd bij de familie Meijer in Valthermond, die de nieuwe biechtstoel op een zaterdag in augustus hebben geïnstalleerd. Nu is ook de elektriciteit en de beglazing klaar, zodat er tijdens het volgende bedevaartseizoen gebruik van kan worden gemaakt.

 

 

1 Comment on Biechtstoel

  • anne says:
    31 december 2014 at 23:26

    Toen ik vorige week in de Sint Jan ‘s-Hertogenbosch was op een avond voorafgaande aan Kerst, werd er gebiecht. Niet ín de biechthokjes, maar gewoon aan de zijden van de gang. Er waren vier pastors, de mensen die wilden biechten wachtten in de banken. Voor degene die de biecht deed stond er een kniestoeltje, keuze om zitten of knielen. De biecht ging fluisterend zacht, mensen gingen er met respect aan voorbij. De vier priesters waren constant ‘bezet’. Ik vond het een mooi gebaar dat het ook zo kon. Beter dan als vroeger bij een slapende pastoor….

    Beantwoorden

Leave a Reply

Your email address will not be published. Fields marked with * are required