Geruis uit de Kluis

Nieuw begin in bange tijden

Ik zag dat ik in 2016 uiteindelijk ben opgehouden met bloggen, na een jaar of vijftien. Ik vond het ook wel gezegend: spreken is zilver, zwijgen is goud. Nu ik dit schrijf zweven we echter sinds een week of twee tussen hoop en vrees vanwege de uitbraak van het coronavirus. Dat leek eerst nog een storm in een glas water te zijn: paniek over een gewone griep. Ik lees net mijn eigen column in het Katholiek Nieuwsblad van deze week terug – de deadline van die dingen ligt altijd meer dan anderhalve week voor verschijnen – en constateer met verbazing hoe luchtig ik daarin nog schrijf over het fenomeen dat ons nu volledig in zijn greep heeft. Vijfenzeventig jaar hebben wij in een soort droom van vrede en veiligheid geleefd: rampen en ellende vertoonden zich alleen elders en bij anderen. De terroristen sloegen daar wel een deuk in, maar toch niet meer dan dat (behalve voor diegenen die er direct mee te maken kregen, maar die kende je zelden of nooit persoonlijk). Deze keer is het andere koek. Ons leven staat op zijn kop en onze maatschappij staat grotendeels stil.

Het is vanwege dat stilstaan dat ik het verzoek kreeg om toch maar weer te gaan bloggen. Een geestelijk verzorger wees mij erop dat ik – als een van de weinigen in deze maatschappij – verstand heb van lege dagen die je naar de strot vliegen als je er niets creatiefs mee doet. Zodoende zal ik hier toch maar weer beginnen te schrijven. Niet allereerst over mijn normale, meestal mystieke, stof: die vind je op “Pater Hugo’s schrijftafel” op schoolvoordeziel.nl. Hier zal het eerder heel praktisch zijn: wat doe je als je beperkt bent tot weinig ruimte, weinig vertier, weinig aanspraak en de tijd maar langer en langer lijkt te gaan duren? De komende dagen zal ik proberen iets op te zetten dat op een luchtige manier een (bescheiden) hulp kan zijn voor wie zich plotsklaps tot het kluizenaarsleven veroordeeld ziet.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Fields marked with * are required