Geruis uit de Kluis

Vignet I: Liudgerdag 2020

Ik heb net de lauden gebeden, het ochtendgebed van de Kerk dat bij uitstek dankbaar en vrolijk is: lof aan God om alles wat Hij maar blijft geven. Vandaag was het nog feestelijker omdat het de feestdag van Warfhuizen is: onze patroon, de heilige Liudger, wordt vandaag gevierd. De situatie is onwezenlijk. Ik sta in een beeldschoon kerkje een beeldschone liturgie te vieren terwijl van buiten de zon beeldschone kleuren op de muren verft en de vogeltjes beeldschoon meekwinkeleren. Als ik naar buiten kijk zie ik een strakblauwe hemel en alles ruikt naar de hyacinten die vlak onder het raam ijdel staan te wezen. In de huidige omstandigheden kan ik niet anders dan denken aan datzelfde Liudgerfeest vierhonderdzesendertig jaar geleden. In Warfhuizen was toen een eenheid van het Spaanse leger gevestigd. Daarom vielen de Friezen binnen en staken het dorp in brand. Heel anders dan nu, en toch duidelijk vergelijkbaar genoeg om eraan herinnerd te worden: we worden, hoe dan ook, belegerd. Gelukkig is de vijand deze keer niet de medemens. Niets is immers zo wrang als menselijke haat en nijd. Aan de andere kant kun je Friezen tenminste zien aankomen. Het beest waar we nu tegen vechten is ongrijpbaar en onzichtbaar. Het is een soort spook van de natuur. Daarom vond ik het fijn die feestlauden te bidden. Die bezingen de Zon die over ons opkomt en de griezels van de nacht laat verdampen. Dat zal deze keer niet met één zonsopkomst gebeurd zijn, maar het is al aan de gang en zal onstuitbaar op een dag klaar zijn. Ook dit gaat weer voorbij.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Fields marked with * are required