Sneeuw! Eindelijk! En ook geen half werk deze keer.Vrouw Holle klopte zich een tennisarm.

We werden zo grondig bedolven dat we donderdagavond geen kant meer opkonden.

De hele wereld klonk om 19.00 zoals ze normaal alleen klinkt om 6.00, als ik aan het vigilie begin. Stil dus, met begeleiding van wollig geknerp bij het wandelingetje naar buiten. En het wandelingetje daarna, en het ommetje daar weer na (ik ben met dit weer nauwelijks naar binnen te krijgen.)

Minpuntje was wel dat ik nergens mijn sneeuwlaarzen kon vinden. De hele tent op de kop, geen laarzen.

Ik ben dan maar op mijn Hogelandster pantoffels (leren klompen) op stap gegaan. Gelukkig horen er dikke sokken met veters (à la 1810) bij mijn habijt, dus dat ging prima.

Van mij mag dit tot Maart zo duren…