Zoals al vermeld heeft de pastoor van Munstergeleen een reliek van het lichaam (’ex corpore’) geschonken aan de kluis van Warfhuizen. Ik ben er verschrikkelijk blij mee, en ik weet zeker dat verschillende vaste bezoekers van de kluiskapel die blijdschap met mij delen.

Zoals je op de foto ziet is er ook al een mooie reliekhouder voor gevonden.

Voor wie willen weten wie die heilige pater Karel nu eigenlijk was, is hier een link naar een levensbeschrijving van hem.

Wij bedanken pastoor Broers van Munstergeleen van harte voor dit geweldige geschenk!

Volgens de regel mag ik twee keer per jaar drie dagen afwezig zijn voor een bedevaart. Al sinds de tijd van de heilige Gerlachus is dat in Nederland voor kluisbroeders traditie. Het rare feit doet zich echter voor dat mij het bedevaarten vaak onmogelijk wordt gemaakt doordat Warfhuizen zelf een bedevaartplaats is geworden. Maria wacht in Maastricht nogal eens vergeefs op broeder Hugo omdat Maria in Warfhuizen teveel pelgrims trekt die graag een rozenhoedje en uitstelling hebben. Niet iets waar ik me druk over maak, wel een van die dingen die je af en toe achter je oren laten krabben omdat ze je laten beseffen hoe bizar het leven kan lopen.

Zo kon ik ook afgelopen Mei niet weg. Achteraf was dat waarschijnlijk de goddelijke Voorzienigheid, omdat ik zodoende nog een bedevaart tegoed had toen bleek dat het Credimus bootcamp van Warfhuizen verplaatst zou moeten worden naar Maarheeze in Zuid-Oost Brabant. Zo kon ik twee vliegen in een klap slaan, even naar sint Gerlach in Houthem, de Sterre der Zee in Maastricht en een paar daagjes logeren bij de jongeren in Maarheeze.

Het Credimus Bootcamp is een intensief kamp voor jongeren met uitbundige liturgie, een hoop aanbidding en lezingen die een stapje verder gaan dan het aanbod van het gemiddelde jongerenplatform. Daar treedt het dan ook niet mee in concurrentie, het vormt er eigenlijk een aanvulling op.

Naar de activiteiten van de verschillende jongerenplatforms komen altijd ook weer nieuwe jongeren die de ‘basics’ nog niet gehad hebben. Ook komen daar jongeren die wel gelovig zijn, maar niet zitten te wachten op lezingen over een minutieuze exegese van het boek Job of de details van de details van heiligverklaringsprocessen (en dan zwijg ik nog over uren aanbidding, Missen in twee vormen en een flink stuk van het getijdengebed in twee talen.) Zodoende kunnen dit soort dingen door het gemiddelde jongerenplatform niet worden aangeboden. Daarvoor is er dus het meer ‘hardcore katholieke’ Bootcamp, georganiseerd door de jongeren van het internetforum ‘Credimus.’

Vorig jaar vond het plaats in Warfhuizen, dit jaar in Maarheeze, een dorp met een prachtige neoromaanse kerk waaraan een groot parochiecentrum verbonden is. Erachter ligt een besloten grasveld waar prima gekampeerd kan worden.

Zo kwam ik zondag 12 Juli na een reis van 7 (!) uur in Maarheeze aan (de trein van Utrecht naar Eindhoven werd omgeleid via o.a. Veenendaal de Klomp.) Daar hadden ze er al enige dagen en lezingen opzitten, en was de sfeer ondertussen aardig op gang gekomen.

Ik had helaas de lezing van Tjeerd Visser gemist, maar kreeg nog wel de kans kennis te maken met deze sympathieke en energieke kapelaan uit Delft. De maandag stond er een H. Mis volgens de buitengewone vorm op het programma. Indrukwekkend verstild, zoals altijd. (Er stond trouwens maar één zo’n Mis op het programma. Het Bootcamp is geen ‘Tradi’ kamp, zoals onwetende mekkeraars weleens willen beweren.)

Ik ben de afgelopen week blij verrast door zowel de geestelijke diepgang van een aantal van de jonge deelnemers als de kwaliteit van de lezingen. Daar sprongen vooral de lezing van diaken Peter Vermaat van het bisdom Groningen en de lezing van Harry Broers en Dolf Dormans uit.

De lezing van Vermaat ging vooral over de subjectiviteit van de geloofsbeleving en de invloed daarop van het ‘moderne levensgevoel.’ De diaken speelde aan de lopende band met allerlei paradoxen waar we ons niet meer bewust van zijn, maar die wel een rol spelen in hoe we tegen de werkelijkheid, de schepping en onszelf aankijken. Daarbij kwamen allerlei filosofen, heiligen en theologen voorbij, waarbij het opviel dat niet alleen de geijkte namen voorbij kwamen, maar ook voor de leek minder bekende. Iets om nog eens in te duiken.

De lezing van pastoor Harry Broers van Munstergeleen ging over het heiligverklaringsproces van de heilige pater Karel Houben, ook uit Munstergeleen. We werden binnengeleid in de wereld die Vaticaan heet, in de (soms schier eindeloze) procesgang bij een heiligverklaring, en vooral de procedure bij het vaststellen van een wonderbaarlijke genezing. Daarbij was het bijzonder dat de genezene zelf, de heer Dolf Dormans, meegekomen was en ook uitgebreid aan het woord kwam. Het eenvoudige, maar ook zeer diepgaande en vertrouwvolle geloof van deze man maakte indruk op alle aanwezigen. Ik werd er haast een beetje jaloers op. De pastoor maakte mij aan het einde van zijn lezing zeer blij door mij een reliek van de heilige Karel te beloven voor de kluiskapel in Warfhuizen. De volgende dag (woensdag) zou ik naar Limburg reizen voor mijn bedevaart, dus kon ik gelijk naar Munstergeleen om het op te halen.

Inderdaad ben ik de volgende dag met de beste seminarist Patrick op reis gegaan naar mijn favoriete heiligdommen. Ik bedoel: Lourdes en Fatima zijn natuurlijk leuk en zo, maar stellen vanzelfsprekend niets voor vergeleken met de Sterre der Zee in Maastricht en het graf van Gerlachus in Houthem… Ook het kluisje waar mijn laatste voorgangers in deze exacte stijl van kluizenaarsleven verbleven hebben we weer bezocht, op de Schaelsberg bij Walem (Valkenburg.)

We begonnen op de meest verafgelegen plaats, namelijk Houthem, waar de belangrijkste Nederlandse kluizenaar begraven ligt: de heilige Gerlachus. Veel van wat deze man heeft beleefd en beslist heeft nog dagelijks invloed op mijn leven, soms tot in kleine details. Tot mijn grote schrik hadden ze zijn oude schrijn weggeparkeerd en zijn gebeente in een soort jaren-zestig-tabernakel gelegd.

Het geval is van donker brons met vierkante bergkristallen stenen, dat eigenlijk best stijlvol is, maar in die kerk (barokker, barokst, barokster) echt niet past. Het voordeel was wel dat je er nu vlakbij kunt komen, het schrijn aan kunt raken en er met je neus bovenop kunt gaan zitten bidden. Dat vind ik erg goed bedacht. Zo is het makkelijk buurten met deze beste heilige.

Na Houthem ging het door naar de kluis op de Schaelsberg. Die kluis is nu een museumpje, maar toch hangt er nog een zekere gewijde sfeer. Ontroerend vind ik altijd de stoel waarin kluizenaar Henricus Weerts is gestorven. Hij was een zeer indrukwekkende kluizenaar, zo eentje waar ik me een salonheremiet van ga voelen. Ik heb hem hartelijk om zijn voorspraak gevraagd.

Het was inderdaad als thuiskomen bij de Sterre der Zee, zoals altijd. Achttien jaar geleden werden mij daar de ogen geopend voor de Rooms-katholieke Kerk. Hoeveel heb ik ondertussen daar al meegemaakt, goed en kwaad. Hoezeer ben ik ondertussen met haar verweven. Enfin, over dat soort zaken schrijve men niet te licht allerlei onzin op, dus houd ik het erbij dat deze plaats voor mij zeer belangrijk is.

Ten slotte dan voor het eerst naar Munstergeleen. De pastoor ontving ons inderdaad zeer hartelijk. Wat een fijne mens is dat (sorry voor het Brabants.) We hebben gezellig zitten buurten in zijn nogal sfeervolle pastorie en inderdaad kreeg ik een prachtige reliek van pater Karel Houben (van het lichaam: ‘ex corpore’) voor de kluiskapel in Warfhuizen. We weten nu wie we, naast onze lieve vrouw, centraal zullen stellen bij de volgende broederschapsbedevaart! Op de koop toe verblijdde hij mij ook nog met een mooi boek over de pater en een klein borstbeeld van de heilige voor op de boekenplank.

Tot zover even deze turbosamenvatting. Over Pater Karel en het verkregen reliek later nog meer…

Ok, ik heb toch besloten voor een A5 formaat te gaan. Als je de flyer dan rechtop zet lijkt het een beetje op een altaarstuk met twee rijen van vier vensters:

Dit is het eerste resultaat van het ontwerpwerk voor de flyer van het Credimus Bootcamp 2009 in Maarheeze. Het zijn de voor- en achterkant van de flyer, dus je moet je voorstellen dat het plaatje gedrukt wordt op a4 formaat en dan in de lengte wordt dubbelgevouwen.

Zoals je ziet ben ik in de sfeer van vorig jaar verder gegaan, maar heb ik toch ook geprobeerd er een nieuwe draai aan te geven.

De mensen van Credimus organiseren weer een cathechese-Bootcamp, dit jaar in het prachtige zuid-oost Brabantse Maarheeze. Het zal plaatsvinden van 10 tot en met 17 Juli.Meer informatie is ongetwijfeld te vinden op het Bootcamp-forum.

Voor iedereen die zin heeft om een kleine week volgestopt te worden met de verhalen van boeiende sprekers, fantastische Liturgie (Maarheeze staat daarom in de streek bekend) en ook gewoon de nodige plezierige gesprekken met interessante mensen uit de Rooms-katholieke Kerk is dit dé plaats om een stuk van je vakantie door te brengen.

Vorig jaar was dit kamp bij mij in het dorp, en ik was onder de indruk van de motivatie van deze jongeren, maar ook van de plezierige sfeer onderling en de diepgang waarmee ze hun geloof beleven. Echt een groep om je bij aan te sluiten als je je daarbij thuisvoelt.

Dit jaar is het dus niet in Warfhuizen, maar in Brabant, wat het geheel vermoedelijk een zuidelijk en gemoedelijk tintje zal geven. Wel hebben ze mij gevraagd om het promotiemateriaal te maken, waarvoor ik deze week de foto’s binnenkreeg. De kerk van Maarheeze is in haar soort een van de mooiste van het bisdom ’s-Hertogenbosch, en ideaal voor de feestelijke Liturgie waarmee het Bootcamp in een klap een fenomeen is geworden.

Om jullie lekker te maken post ik hier vast een impressie.

Het interieur van de neoromaanse kerk met haar stenen altaren en barokke preekstoel

Het fraaie zijaltaar met de Maarheester staakmadonna

De barokke preekstoel mag er ook zijn…

Met hartelijke dank aan David Oostveen voor de foto’s!

’s Morgens volgden de deelnemers in plaats van de Nederlandse Lauden in de kapeltent de Latijnse Lauden in de kluiskapel, wat verder allemaal prima ging, al hadden ze als vertaling alleen een Bijbel bij zich waar ze tenminste de Psalmen nog uit konden meelezen.

Na het ontbijt hadden we een kringgesprek over hoe te reageren als alles in de parochie niet zo gaat als je het eigenlijk graag zou willen. Hoe meer je leert over de hoogte, diepte en breedte van de Liturgische rijkdom van de Kerk, hoe moeilijker het soms te verdragen wordt het circus in sommige parochiekerken te verdragen. In dit bisdom begint het trouwens wat dat betreft aardig mee te vallen, en überhaupt is de situatie op geen enkele manier te vergelijken met de toestanden die we nog maar tien jaar geleden hadden (het Eucharistisch gebed over de bloemen op deze tafel en de bus vol oude mensen die op een dagtochtje zijn, canon XXXIIc.)

Hoe dan ook: voor wie die tijden niet heeft meegemaakt is de praktijk soms rauw, en ligt een wat al te rauwe reactie op de loer. Gelijk hebben is immers wat anders dan gelijk krijgen, en het heeft geen zin mensen die handelen met de beste bedoelingen tegen je in het harnas te jagen, en erger: tegen de Liturgie die je juist probeert te verdedigen. Midden onder de viering kwaad de Kerk uitstampen is echt alleen een allerlaatst redmiddel. Als je werkelijk geeft om de parochie zoek je zoveel mogelijk een andere weg.

Kapelaan van Dijk en ikzelf hadden, na een jeugd in de nadagen van de tweede beeldenstorm, een magazijn vol trieste, lachwekkende, ontroerende, misselijkmakende en soms ronduit idiote anecdotes paraat, zodat een en ander hier en daar ook wat luchtiger gepresenteerd kon worden. Dit ook vooral omdat wij alle raadgevingen die wij de jongeren wilden meegeven in onze eigen (nog) jongere jaren stuk voor stuk wel eens hebben overtreden. (Je wilt niet weten hoeveel kerken ik tussen mijn zestiende en vijfentwintigste jaar wel niet kwaad ben uitgestampt…)

Kapelaan van Dijk is bepaald niet gek, hij doet alleen soms wel graag een beetje gek (zie ook hier en hier.) Waarschijnlijk maakt hij op deze foto een liturgisch experiment uit de jaren tachtig aanschouwelijk. Wel even de toog en de bonnet in gedachten door een indianengewaad en een ijsmuts vervangen.

Dit lijkt me dan weer een imitatie van een zuster in een bloemetjesjurk die als koordirigente een Ome-Huub-liedje aan het dirigeren is…

’s Middags was de Mis weer zeer prachtig, dat is kapelaan van Dijk meer dan toevertrouwd. Ik vond het fijn om de Mis te dienen, dat had ik deze week nog niet gedaan. De broederschap liet het een beetje afweten, maar de devotie was er niet minder om. Wel moet ik nu nog heel veel broodjes eten…

Voor de zegen relativeerde de kapelaan alle deftige geleerdheid van de afgelopen dagen weer enigszins door te benadrukken dat de enige zinnige theologie biddende theologie is.

Hij deed dit dermate krachtig dat er nu een deuk in de communiebank zit.

Enfin, dat is dan weer een mooie herinnering aan Bootcamp 2008, een gebeurtenis waar ik nog lang en graag aan herinnerd zal worden.

Tot zover de berichtgeving hierover.

Voor dit bericht en ook voor sommige eerdere dank ik Livi en David voor hun prachtige foto’s

De tweede H.Mis in de buitengewone (Tridentijnse) vorm ging nog wat vloeiender dan de dag ervoor. Iedereen had een beetje kunnen wennen, en ook de schola had al wat meer routine, ook al waren de propria van Sint-Jansonthoofding nog behoorlijk wat moeilijker dan die van Sint Augustinus.

Helaas miste ik het grootste deel van de lezing van kapelaan John de Zwart, omdat ik Father Finnigan op de taxi moest zetten met al zijn spullen. John is een priester waar een grote openheid en kalmte van uitgaat, zonder dat het ooit zwak of onzeker wordt: van deze man gaan we hopelijk nog veel horen. Zelf was ik ondertussen nogal druk geworden door al het geregel, dus ik voelde me naast hem nogal lawaaiierig en onmonastiek (we gaan dit Bootcamp-grapje zeker niet vaker dan eens per jaar herhalen…) Zoals van hem te verwachten was werden de deelnemers getrakteerd op een verhaal met veel diepte, ferm gegrondvest op de Schrift en de nodige documenten van de H.Stoel. Het onderwerp was: missionair zijn in de parochie, en de theoretische insteek was een mooie aanvulling op de gesprekken in deze richting die de deelnemers onder elkaar al hadden gevoerd, en die vooral praktisch van aard waren (en soms zeer gedurfd, wild en een tikje dromerig.) Je kunt het aan John overlaten om ergens een stevige bodem onder te leggen!

Zelf was ik ’s middags aan de beurt om te spreken over Eucharistische aanbidding. Ik voelde me na al die geleerden behoorlijk ondergekwalificeerd, maar enfin, er was afgesproken dat ik een zeer praktische benadering zou kiezen, dus dat ging. (’Wat doe je als je steeds de neiging hebt om op je horloge te kijken of steeds te gaan verzitten etc.) Wel kon ik mijn aantekeningen weggooien, omdat heel de historische en theoretische inleiding (wanneer is aanbidding ontstaan, wat is de motivatie erachter etc.) in hapjes en beetjes al in de eerdere lezingen ter sprake was geweest. Ik geloof dat de deelnemers wel tevreden waren. Misschien hadden ze ook wel behoefte aan een huis-tuin-en-keuken-rood-wit-geblokt-simpele-broedertjes-intermezzo. Per slot van rekening waren ze tegen die tijd al aardig afgepeigerd, geestelijk en lichamelijk.

’s avonds kwam kapelaan van Dijk aan, die gelijk het Allerheiligste naar de kapeltent heft gedragen. De aanbidding was weer, zoals steeds tijdens dit kamp, vol van vredige liefdevolle spanning (is dat raar geformuleerd? probeer zelf zoiets maar eens in woorden uit te drukken…)

Enkele willekeurige reacties op het bootcamp van het net geplukt… (geanonimiseerd)

* Ik ben nog steeds ZO moe. En aan de andere kant ook ZO opgeladen, inderdaad! Goeie hemel! Ik zit echt te stuiteren op m’n stoel.

* Kon vanmiddag met moeite mijn ogen open houden, maar heb het idee dat ik de hele dag vaag heb zitten glimlachen. Heb waarschijnlijk een vreemde indruk op mijn collega’s gemaakt

* All I can say to answer your question is: there was nothing for us in our country, apart from the regular youth work (which is great, but not very challenging intellectually, to many of us). So we just got up and did it ourselves. It’s a lot of work… and if you want it to be “open and orthodox”, you’ll get some “interesting” reactions from both the very traditional and normal-to-liberal sides, but it’s totally worth it.

* Our approach was that everyone was welcome to the talks and liturgies (and indeed, for the Extraordinary Form a whole bunch of people just turned up!), although we asked for a small contribution for tea and coffee and meals, but that to actually camp out we had a vague and flexible age “limit”.

We didn’t want anyone to be discouraged by this, but we organised Bootcamp not because we wanted to organise Bootcamp, but because we wanted to learn stuff a level above what we would normally receive in parish catechesis. So when putting things together that was what we had in mind. No-one else was going to do it, we figured, and we really wanted this. So we did it

Actually in a lot of the “visualising” stages inspiration was taken from the Faith movement conferences, which I attended when I was in the UK. We fitted in more of the Office than at Faith (I think they have Lauds and Compline alongside Mass?), but everyone was completely exhausted yesterday evening!

* Very well fed (and I don’t mean physically, although for me this was the best camp ever with regards to food, as we ate four of my most favourite meals - the big plus of cooking yourself).

Highlight: all our masses (both the traditional and novus ordo) were ad orientem, and when (sleep)walking into the cathedral this morning I had to think for a full ten seconds about why on earth they’d put that kitchen table in front of The Altar, as it would block the view and… wait.

De donderdagochtend baden de deelnemers de Lauden in de kapeltent, dus Father Finnigan en ik hadden het rijk alleen, en konden de normale Latijnse Lauden zingen (ook voor hem plezierig, Nederlands gaat hem immers boven de pet.) Door de verstoring van het ritme en de onwennigheid slopen er nog genoeg fouten en klunzigheden in, maar al met al was het een genoeglijke en bidzame tijd. Wel duren de monastieke getijden altijd langer dan iedereen denkt, en zodoende waren we aan het eind van de Lauden veel later dan verwacht. Daarom hebben we dan samen maar de scooter gepakt, wat een merkwaardig gezicht moet zijn geweest, gezien het feit dat we beiden in het lang zwart waren.

Bij de kapeltent kwam ik er achter dat er geen kelkvelum was, zodat ik nog een keer op en neer moest naar de kluiskapel om het te halen. De Warfhuisters hebben me deze week nogal onheremieterig vaak voorbij zien flitsen met wapperend scapulier en allerlei vreemde attributen onder de arm: kandelaars, fotostatieven, dozen met kelkdoekjes en corporale’s, schone altaardwalen en meer. Het ging, maar ik zou eenieder die van plan is een transportbedrijf te beginnen het gebruik van een scooter toch afraden, tenzij diegene van plan is zijn vervoersactiviteiten met een carrière als circusartiest te combineren. Op een avond ging het fout doordat de buurman bielzen op de parkeerplaats had gelegd die ik in het donker niet kon zien: ik stuiterde achteruitbiddend met een vijfarmige kandelaar voor de aanbidding en een bidkrukje over het grind. Gelukkig stonden de beschermengeltjes paraat en bleef ik heel. Zelfs de scooter heeft niets dan een onnozel krasje.

Toen de Heilige Mis in de buitengewone ritus dan kon beginnen was iedereen voldoende voorbereid en hadden we een serene Liturgie, ook al was het wel even wennen. Zelf moet ik zeggen dat ik veel in de buitengewone vorm van de ritus eerbiediger en rustgevender vind dan in de nieuwe, maar dat ik uit de Novus Ordo toch ook wel weer dingen mis, zoals het kunnen meezingen van sommige stukken, de voorbeden, de vredeswens en een geprononceerd begin en einde. Enfin, ik had veel devotie.

De lezingen van Father Tim waren min of meer hetzelfde als de inleidingen in de Liturgie die ik in mijn eerste seminariejaar heb gevolgd, maar dat is lang geleden, dus ik liet mij vrolijk opnieuw verrassen met het betere o-ja-dat-is-waar-ook-gevoel. Bovendien spreekt het Britse vadertje met een hoop meer vuurwerk dan de docent van destijds.

De deelnemers voelden zich met Father Tim duidelijk op hun gemak, dus de sfeer was gemoedelijk en open, alle vragen, ook de moeilijke, werden zonder aarzeling gesteld en bevredigend beantwoord.

’s avonds droeg het vadertje het Allerheiligste naar de camping, waar we nog twee uurtjes aanbidding hadden in onze prachtige kapeltent. Deze uurtjes waren ook voor mij zeer vruchtbaar.