Sneeuw! Eindelijk! En ook geen half werk deze keer.Vrouw Holle klopte zich een tennisarm.

We werden zo grondig bedolven dat we donderdagavond geen kant meer opkonden.

De hele wereld klonk om 19.00 zoals ze normaal alleen klinkt om 6.00, als ik aan het vigilie begin. Stil dus, met begeleiding van wollig geknerp bij het wandelingetje naar buiten. En het wandelingetje daarna, en het ommetje daar weer na (ik ben met dit weer nauwelijks naar binnen te krijgen.)

Minpuntje was wel dat ik nergens mijn sneeuwlaarzen kon vinden. De hele tent op de kop, geen laarzen.

Ik ben dan maar op mijn Hogelandster pantoffels (leren klompen) op stap gegaan. Gelukkig horen er dikke sokken met veters (à la 1810) bij mijn habijt, dus dat ging prima.

Van mij mag dit tot Maart zo duren…

Zoals al eerder opgemerkt is Warfhuizen geen overdreven vroom dorp, maar wordt er wel werk gemaakt van kerstmis. Verschillende dorpsgenoten vonden het jammer dat er geen kerststal was. Jaar na jaar kregen we dat van verschillende kanten te horen.

Kerststallen behoren echter niet tot de standaarduitrusting van kluiskapellen, en er was dan ook geen geld voor opzij gelegd. Zodoende heeft men een extra offerblok in het portaal gehangen, en is men aan het sparen geslagen.

Vervolgens had men twee keer enorme mazzel. Ten eerste begonnen de bedevaartgangers die uit verre streken naar Onze Lieve Vrouw van Warfhuizen kwamen mee te sparen voor de kerststal. Zo weet ik toevallig dat er eigenlijk een grote bos bloemen naar Limburg zou moeten. Dat was mazzel 1. Ten tweede werden de beelden (en die kosten het meeste van zo’n stal) geschonken door een anonieme weldoenster die daarvoor van alle Warfhuister kerstgangers een dikke kus verdient. Daardoor kon het gespaarde geld aan Pim Verwijk worden gegeven om een stal van te timmeren. Hij was dolblij dat hij nu het mooiste materiaal kon kopen en is er als een bezetene mee aan het werk geslagen. Het resultaat is, dat durven wij wel te stellen, de mooiste stal van de ommelanden (en de stad erbij!) Onze Pim is geen timmerman maar een kunstenaar!

De stal is natuurlijk nog leeg, maar ik ben zo trots op iedereen dat ik toch maar vast een paar foto’s plaats!

Volgens de regel mag ik twee keer per jaar drie dagen afwezig zijn voor een bedevaart. Al sinds de tijd van de heilige Gerlachus is dat in Nederland voor kluisbroeders traditie. Het rare feit doet zich echter voor dat mij het bedevaarten vaak onmogelijk wordt gemaakt doordat Warfhuizen zelf een bedevaartplaats is geworden. Maria wacht in Maastricht nogal eens vergeefs op broeder Hugo omdat Maria in Warfhuizen teveel pelgrims trekt die graag een rozenhoedje en uitstelling hebben. Niet iets waar ik me druk over maak, wel een van die dingen die je af en toe achter je oren laten krabben omdat ze je laten beseffen hoe bizar het leven kan lopen.

Zo kon ik ook afgelopen Mei niet weg. Achteraf was dat waarschijnlijk de goddelijke Voorzienigheid, omdat ik zodoende nog een bedevaart tegoed had toen bleek dat het Credimus bootcamp van Warfhuizen verplaatst zou moeten worden naar Maarheeze in Zuid-Oost Brabant. Zo kon ik twee vliegen in een klap slaan, even naar sint Gerlach in Houthem, de Sterre der Zee in Maastricht en een paar daagjes logeren bij de jongeren in Maarheeze.

Het Credimus Bootcamp is een intensief kamp voor jongeren met uitbundige liturgie, een hoop aanbidding en lezingen die een stapje verder gaan dan het aanbod van het gemiddelde jongerenplatform. Daar treedt het dan ook niet mee in concurrentie, het vormt er eigenlijk een aanvulling op.

Naar de activiteiten van de verschillende jongerenplatforms komen altijd ook weer nieuwe jongeren die de ‘basics’ nog niet gehad hebben. Ook komen daar jongeren die wel gelovig zijn, maar niet zitten te wachten op lezingen over een minutieuze exegese van het boek Job of de details van de details van heiligverklaringsprocessen (en dan zwijg ik nog over uren aanbidding, Missen in twee vormen en een flink stuk van het getijdengebed in twee talen.) Zodoende kunnen dit soort dingen door het gemiddelde jongerenplatform niet worden aangeboden. Daarvoor is er dus het meer ‘hardcore katholieke’ Bootcamp, georganiseerd door de jongeren van het internetforum ‘Credimus.’

Vorig jaar vond het plaats in Warfhuizen, dit jaar in Maarheeze, een dorp met een prachtige neoromaanse kerk waaraan een groot parochiecentrum verbonden is. Erachter ligt een besloten grasveld waar prima gekampeerd kan worden.

Zo kwam ik zondag 12 Juli na een reis van 7 (!) uur in Maarheeze aan (de trein van Utrecht naar Eindhoven werd omgeleid via o.a. Veenendaal de Klomp.) Daar hadden ze er al enige dagen en lezingen opzitten, en was de sfeer ondertussen aardig op gang gekomen.

Ik had helaas de lezing van Tjeerd Visser gemist, maar kreeg nog wel de kans kennis te maken met deze sympathieke en energieke kapelaan uit Delft. De maandag stond er een H. Mis volgens de buitengewone vorm op het programma. Indrukwekkend verstild, zoals altijd. (Er stond trouwens maar één zo’n Mis op het programma. Het Bootcamp is geen ‘Tradi’ kamp, zoals onwetende mekkeraars weleens willen beweren.)

Ik ben de afgelopen week blij verrast door zowel de geestelijke diepgang van een aantal van de jonge deelnemers als de kwaliteit van de lezingen. Daar sprongen vooral de lezing van diaken Peter Vermaat van het bisdom Groningen en de lezing van Harry Broers en Dolf Dormans uit.

De lezing van Vermaat ging vooral over de subjectiviteit van de geloofsbeleving en de invloed daarop van het ‘moderne levensgevoel.’ De diaken speelde aan de lopende band met allerlei paradoxen waar we ons niet meer bewust van zijn, maar die wel een rol spelen in hoe we tegen de werkelijkheid, de schepping en onszelf aankijken. Daarbij kwamen allerlei filosofen, heiligen en theologen voorbij, waarbij het opviel dat niet alleen de geijkte namen voorbij kwamen, maar ook voor de leek minder bekende. Iets om nog eens in te duiken.

De lezing van pastoor Harry Broers van Munstergeleen ging over het heiligverklaringsproces van de heilige pater Karel Houben, ook uit Munstergeleen. We werden binnengeleid in de wereld die Vaticaan heet, in de (soms schier eindeloze) procesgang bij een heiligverklaring, en vooral de procedure bij het vaststellen van een wonderbaarlijke genezing. Daarbij was het bijzonder dat de genezene zelf, de heer Dolf Dormans, meegekomen was en ook uitgebreid aan het woord kwam. Het eenvoudige, maar ook zeer diepgaande en vertrouwvolle geloof van deze man maakte indruk op alle aanwezigen. Ik werd er haast een beetje jaloers op. De pastoor maakte mij aan het einde van zijn lezing zeer blij door mij een reliek van de heilige Karel te beloven voor de kluiskapel in Warfhuizen. De volgende dag (woensdag) zou ik naar Limburg reizen voor mijn bedevaart, dus kon ik gelijk naar Munstergeleen om het op te halen.

Inderdaad ben ik de volgende dag met de beste seminarist Patrick op reis gegaan naar mijn favoriete heiligdommen. Ik bedoel: Lourdes en Fatima zijn natuurlijk leuk en zo, maar stellen vanzelfsprekend niets voor vergeleken met de Sterre der Zee in Maastricht en het graf van Gerlachus in Houthem… Ook het kluisje waar mijn laatste voorgangers in deze exacte stijl van kluizenaarsleven verbleven hebben we weer bezocht, op de Schaelsberg bij Walem (Valkenburg.)

We begonnen op de meest verafgelegen plaats, namelijk Houthem, waar de belangrijkste Nederlandse kluizenaar begraven ligt: de heilige Gerlachus. Veel van wat deze man heeft beleefd en beslist heeft nog dagelijks invloed op mijn leven, soms tot in kleine details. Tot mijn grote schrik hadden ze zijn oude schrijn weggeparkeerd en zijn gebeente in een soort jaren-zestig-tabernakel gelegd.

Het geval is van donker brons met vierkante bergkristallen stenen, dat eigenlijk best stijlvol is, maar in die kerk (barokker, barokst, barokster) echt niet past. Het voordeel was wel dat je er nu vlakbij kunt komen, het schrijn aan kunt raken en er met je neus bovenop kunt gaan zitten bidden. Dat vind ik erg goed bedacht. Zo is het makkelijk buurten met deze beste heilige.

Na Houthem ging het door naar de kluis op de Schaelsberg. Die kluis is nu een museumpje, maar toch hangt er nog een zekere gewijde sfeer. Ontroerend vind ik altijd de stoel waarin kluizenaar Henricus Weerts is gestorven. Hij was een zeer indrukwekkende kluizenaar, zo eentje waar ik me een salonheremiet van ga voelen. Ik heb hem hartelijk om zijn voorspraak gevraagd.

Het was inderdaad als thuiskomen bij de Sterre der Zee, zoals altijd. Achttien jaar geleden werden mij daar de ogen geopend voor de Rooms-katholieke Kerk. Hoeveel heb ik ondertussen daar al meegemaakt, goed en kwaad. Hoezeer ben ik ondertussen met haar verweven. Enfin, over dat soort zaken schrijve men niet te licht allerlei onzin op, dus houd ik het erbij dat deze plaats voor mij zeer belangrijk is.

Ten slotte dan voor het eerst naar Munstergeleen. De pastoor ontving ons inderdaad zeer hartelijk. Wat een fijne mens is dat (sorry voor het Brabants.) We hebben gezellig zitten buurten in zijn nogal sfeervolle pastorie en inderdaad kreeg ik een prachtige reliek van pater Karel Houben (van het lichaam: ‘ex corpore’) voor de kluiskapel in Warfhuizen. We weten nu wie we, naast onze lieve vrouw, centraal zullen stellen bij de volgende broederschapsbedevaart! Op de koop toe verblijdde hij mij ook nog met een mooi boek over de pater en een klein borstbeeld van de heilige voor op de boekenplank.

Tot zover even deze turbosamenvatting. Over Pater Karel en het verkregen reliek later nog meer…

De eerstvolgende bedevaart van de broederschap zal plaatsvinden op Zaterdag 27 Juni.

Ze zullen beginnen met een Heilige Mis om 13.00, daarna trekt men rond 14.00 in een processiebedevaart naar Warfhuizen waar rond 14.40 het lof zal zijn. De dag wordt afgesloten met koffie en broodjes in het Warfhuister dorpshuis.

De broederschap organiseert deze bedevaarten, maar iedereen is van harte welkom.

Op bovenstaande foto staat Maria letterlijk in de huldeblijken van verschillende vereerders. Dat geldt voor de bloemenzee en heel bijzonder ook voor de zakdoek die ze op deze foto in de handen houdt.

Vanmorgen kreeg ik een enorme brief (A2 formaat) met een afzender uit Amsterdam die ik niet kon plaatsen. Nieuwsgierig maakte ik hem open, en er bleek een prachtig geborduurde zakdoek in te zitten, met een gestileerde afbeelding van Onze Lieve Vrouwe van Warfhuizen erop. Er zat een brief bij met een beschrijving van hoe de afbeelding tot stand was gekomen, waarbij duidelijk zorg aan de details is besteed: ‘Om haar middel heb ik de ceintuur in het patroon gebracht met de afhangende linten,’ staat er bijvoorbeeld. Het resultaat mag er dan ook zijn. Zoals gebruikelijk was er het verzoek of de zakdoek Maria in de hand gegeven kon worden. Natuurlijk heb ik dat gedaan, en zoals gezegd draagt ze hem op de foto hierboven.

Omdat de naaldkunstenaar in kwestie rekening heeft gehouden met de regel dat zakdoeken die aan O.L.Vrouwe van Warfhuizen worden geschonken wit moeten zijn, is de crème op wit geborduurde afbeelding op de foto niet te zien. Daarom heb ik er een scan van gemaakt:

De afzender gaf aan dat de zakdoek in Warfhuizen mocht blijven, en dat zal ook gebeuren. De zakdoek krijgt een lijstje en blijft bij Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin als votiefgeschenk.

Verder is er elk jaar een mysterieuze persoon die in de Meimaand grote bossen pioenrozen aan Maria schenkt. Dat geeft de kapel altijd een totaal andere uitstraling dan in de rest van het jaar. Omdat het dit jaar (ik neem aan door het slechte weer op de eerste zondagen van de maand) niet door leek te gaan heb ik dan maar zelf een bos laten halen, om tenminste een beetje in de mei-sfeer te komen. Het is er per slot van rekening echt bij gaan horen.

Ik had ze nog niet neergezet (letterlijk: ze stonden nog in de sacristie,) of het gebeurde alsnog: toen ik de kerk in liep om de vazen te gaan halen stonden er in de emmer bij het Maria-altaar bossen en bossen prachtige volle pioenrozen. Beste mysterieuze persoon: namens Maria heel hartelijk dank (en trouwens ook namens de andere bedevaartgangers en mijzelf, want iedereen geniet ervan en roept erover!)

Ik werd afgelopen zondag blij verrast.

In onze kathedrale parochie werd de eerste Communie toegediend.

Nu hebben eerste Communievieringen een uiterst slechte naam. Niet voor niets wordt er niet zelden gesproken van ‘Eerste-Communiecircus.’

Nogal eens worden deze gelegenheden gekleurd door dwaze ‘vondsten’ die de hele plechtigheid tot een soort rommelige, oneerbiedige en vooral kinderachtige puinhoop degraderen. De lezingen worden vervangen door gedichtjes, er worden hopeloze kinderliedjes gezongen, kleffe kindergebeden gebruikt enzovoort enzovoort. De meeste priesters (en gelovigen) hebben dan ook een hekel aan eerste Communievieringen.

Als je de eerste Communie (en vooral ook het Vormsel) tot iets banaals degradeert doe je je kinderen en jongvolwassenen tekort. Je ontneemt ze niet alleen de eerste ervaring van de ontmoeting met Christus in de Eucharistie (en ja, mensen, dat is een ramp,) maar ook één van die zeldzame momenten die in ons leven de groei naar de volwassenheid markeren, een zogenaamde ‘Rite de passage.’

Persoonlijk vind ik het toch al jammer dat die Sacramenten sinds het pontificaat van Pius X worden toegediend aan veel jongere kinderen dan vroeger. 12 Jaar voor de Communie en 18 jaar voor het Vormsel zouden veel beter samenvallen met de cruciale momenten in de natuurlijke ontwikkeling van een mensenleven, zeker nu kinderen steeds later volwassen worden.

Er zijn in het leven van ons ‘moderne mensen’ nauwelijks nog momenten over die met recht een ‘Rite de passage’ genoemd kunnen worden. Of het moesten juist die momenten zijn die weliswaar voor de meesten van ons bij het volwassen worden horen, maar niet per se allemaal erg ‘heilig’ of zelfs maar ‘heilzaam’ zijn: het eerste pilsje, de eerste sigaret, de eerste (vaak hopeloos misplaatste) seksuele ervaring, enzovoort. Dingen die vaak ’stiekem’ gebeuren, in tegenstelling tot werkelijke ‘Rites de Passage’ die voor het oog van - en met het oog op - de gemeenschap ondergaan en beleefd worden.

Daarom was ik zo blij verrast in de kathedraal. Het ging hier om een volwassen, plechtige Mis. Zo konden de communicanten  daadwerkelijk beleven dat ze voor het eerst deel mochten nemen aan iets dat écht blij, maar ook écht ernstig is. En echte dingen zijn zeldzaam in deze maatschappij. Niet alleen de plechtigheid zelf was écht, ook de gemeenschap van volwassen gelovigen waarin de jonge mensen werden opgenomen was écht.

Niet het Mysterie werd verlaagd tot een kinderfeestje, maar de kinderen werden opgetild naar het mysterie. Tegelijk was het allemaal écht feestelijk, niet alleen voor de kinderen en hun familie, maar ook voor de rest van de parochie.

De kinderen van de Sint-Martinusparochie in Groningen hebben ruimschoots de kans gekregen hun eerste Communie als een mijlpaal in hun leven, en als een werkelijke ontmoeting met Christus, te beleven. Gefeliciteerd, beste communicanten, en chapeau voor de parochie!

Voor de mooie foto een hartelijk dank aan Marjo Antonissen

Ik lees altijd met veel plezier de stukken die pastoor Mutsaerts van Heeze schrijft in zijn blog Groene Pepers. Ook de laatste tijd slaat hij de spijker weer regelmatig op de kop. Om jullie lekker te maken geef ik even een proeve van zijn  kunnen:

‘Ik douche alleen met kerstmis’

Als je de redenen gebruikt van mensen om niet naar de kerk gaan toepast op andere gebieden, besef je hoe onlogisch de redenen zijn. Bijvoorbeeld:

Redenen om niet te douchen.

1. Als kind werd ik gedwongen.

2. Mensen die zeep maken doen dat alleen maar om het geld.

3. Ik douche alleen op speciale dagen zoals met kerstmis en Pasen.

4. Mensen die douchen zijn hypocrieten; ze denken dat ze schoner zijn dan anderen.

5. Er zijn zoveel verschillende soorten zeep, dat ik niet kan beslissen welke de beste is.

6. Vroeger douchte ik wel, maar het begon me te vervelen, dus ben ik er maar mee gestopt.

7. Van al mijn vrienden gaat er niemand onder de douche.

8. De badkamer is in de winter te koud en ’s zomers niet koel genoeg.

9. Ik ga wel douchen als ik ouder ben.

10. Ik heb er geen tijd voor, ik heb het zo druk met andere dingen.

Rob Mutsaerts , pr

‘Groene Pepers‘ beveel ik van harte aan voor een gezonde dosis peper (lees: gezond verstand) in de soep.