Dit schema blijft bovenaan staan. Hieronder wordt het weblog van broeder Hugo verder bijgehouden.

DAGELIJKS OFFICIE

• 6.00 Vigilie aan het eind van de nacht en Lauden
• 16.00 - 17.30 Sacramentsuitstelling, waaronder om 17.00 de Rozenkrans
• 19.00 Vigilie aan het begin van de nacht en Completen
• ± 21.30 einde van het vigilie en sluiting van de kerk

Belangrijk! Wie een van beide vigilies wil bijwonen wordt verzocht uiterlijk tien minuten voor aanvang aanwezig te zijn en altijd aan te bellen, ook als de kerk al open is (bel buiten rechts naast de hoofdingang van de kerk.) De broeder heeft dan de gelegenheid u een vertaling te geven en u uit te leggen hoe u die moet gebruiken. Gelieve er aan te denken dat zo’n vigilie meer dan twee uur duurt, geheel in het Latijn wordt gebeden en voor driekwart bestaat uit psalmreciet. De Psalmen worden gereciteerd op één melodie door één monnik die u het grootste deel van de plechtigheid niet kunt zien zitten. Als u nog geen ervaring hebt met het monastieke koorgebed is het beter eerst eens naar een abdij te gaan.

LITURGISCHE KALENDER

LEGENDA:

• TEKST IN ROOD IN HOOFDLETTERS GEEFT EEN HOOGFEEST AAN
• Tekst in rood zonder meer geeft een feest aan
• TEKST IN BLAUW IN HOOFDLETTERS GEEFT EEN VOOR DEZE KLUIS ZEER BELANGRIJK FEEST AAN (GEVIERD ALS HOOGFEEST)
  
• Tekst in blauw zonder meer geeft een in deze kluis speciaal gevierd feest aan
• Feesten die niet op de normale Romeinse kalender staan, worden alleen in het Sacramentslof en tijdens de litanieën gevierd, behalve de feesten die in blauw zijn opgevoerd (Groninger heiligen, kluizenaarsfeesten en patroonsfeesten.)
• De tekst ‘Reliekverering‘ geeft aan dat er van de betreffende heilige een reliek in de kapel aanwezig is. In zo’n geval is er na de aanbidding een korte lezing van het leven van die heilige en gelegenheid het reliek te vereren.
  

MAART

• Dinsdag 9 Maart: H. Francesca Romana
• Woensdag 10 Maart: H. Humbelinus
• Donderdag 11 Maart: H. Sophronius van Jeruzalem
• Vrijdag 12 Maart: H. Simeon de nieuwe Theoloog
• Zaterdag 13 Maart: H. Euphrasia van Constantinopel
• Zondag 14 Maart: 4e Zondag van de Vasten LAETARE
• Maandag 15 Maart: H. Clemens Maria Hofbauer Reliekverering
• Dinsdag 16 Maart: H. Christodulus Thaumaturgus
• Woensdag 17 Maart: H. Patrick
• Donderdag 18 Maart: H. Cyrillus van Jeruzalem
• Vrijdag 19 Maart: H. JOZEF
• Zaterdag 20 Maart: H. Wulfram van Medemblik
• Zondag 21 Maart: 5e Zondag van de Vasten
• Maandag 22 Maart: H. Basilius van Ancyra
• Dinsdag 23 Maart: H. Turibius van Mogrovejo
• Woensdag 24 Maart: H. Catharina van Zweden
• Donderdag 25 Maart: ONZE LIEVE VROUWE BOODSCHAP
• Vrijdag 26 Maart: H. LUDGERUS Patroon van de Warfhuister Kluiskapel
• Zaterdag 27 Maart: H. Johannes de Ziener
• Zondag 28 Maart: PALMZONDAG
• Maandag 29 Maart: MAANDAG IN DE GOEDE WEEK
• Dinsdag 30 Maart: DINSDAG IN DE GOEDE WEEK
• Woensdag 31 Maart: WOENSDAG IN DE GOEDE WEEK

APRIL

• Donderdag 1 April: WITTE DONDERDAG
• Vrijdag 2 April: GOEDE VRIJDAG
• Zaterdag 3 April: STILLE ZATERDAG
• Zondag 4 April: PASEN
  
• Maandag 5 April: MAANDAG IN HET PAASOCTAAF
  
• Dinsdag 6 April: DINSDAG IN HET PAASOCTAAF
• Woensdag 7 April: WOENSDAG IN HET PAASOCTAAF
• Donderdag 8 April: DONDERDAG IN HET PAASOCTAAF
• Vrijdag 9 April: VRIJDAG IN HET PAASOCTAAF
• Zaterdag 10 April: ZATERDAG IN HET PAASOCTAAF
• Zondag 11 April: BELOKEN PASEN
  
• Maandag 12 April: H. DODO VAN HASKE (Verplaatst van 30 Maart)
• Dinsdag 13 April: H. Martinus I
• Woensdag 14 April: H. Fronto en gez.
• Donderdag 15 April: H. Paternus van Llandabarn
• Vrijdag 16 April: H. Benedictus Jozef Labre Reliekverering
• Zaterdag 17 April: H. Johannes III Ozdoen
• Zondag 18 April: 3e Zondag van Pasen
• Maandag 19 April: H. Geroldus
• Dinsdag 20 April: H. Agnes van Montepulciano
• Woensdag 21 April: H. Anselmus
• Donderdag 22 April: H. Theodorus van Sykeon
• Vrijdag 23 April: H. Joris
• Zaterdag 24 April: H. Fidelis van Sigmaringen
• Zondag 25 April: 4e Zondag van Pasen
• Maandag 26 April: Onze Lieve Vrouw van Goede Raad
• Dinsdag 27 April: H. Petrus Canisius Reliekverering
• Woensdag 28 April: H. Louis Grignion de Montfort
• Donderdag 29 April: H. Catharina van Siëna Reliekverering
• Vrijdag 30 April: H. Robertus van Molesmes

MEI

• Zaterdag 1 Mei: H. Jozef, arbeider
• Zondag 2 Mei: 5e Zondag van Pasen
• Maandag 3 Mei: H.H. Philippus en Jakobus/Kruisvinding
• Dinsdag 4 Mei: H. Gotthard/Dodenherdenking
• Woensdag 5 Mei: H. Hilarius van Arles/Bevrijdingsdag
• Donderdag 6 Mei: H. Barbarus
• Vrijdag 7 Mei: H. Domitianus van Maastricht
• Zaterdag 8 Mei: - Warfhuister broederschapsbedevaart
  

14.00: Heilige Mis in de Sint Bonifatiuskerk in Wehe-den Hoorn - 15.00 Processie naar Onze Lieve Vrouw van Warfhuizen (2 Km.) - ± 15.40 Mariahulde en Sacramentslof in de kluiskapel

• Zondag 9 Mei: 6e Zondag van Pasen
• Maandag 10 Mei: H. Isidora, dwazin om Christus
• Dinsdag 11 Mei: H. Mamertus van Viënne
• Woensdag 12 Mei: H. Nereüs en Achilleüs/ H. Pancratius
• Donderdag 13 Mei: H. Servatius
• Vrijdag 14 Mei: H. Matthias
• Zaterdag 15 Mei: H. Pachomius/ H. Dymphna van Geel
• Zondag 16 Mei: 7e Zondag van Pasen
• Maandag 17 Mei: H. Paschalis Baylon
• Dinsdag 18 Mei: H. Johannes I
• Woensdag 19 Mei: H. Dunstan van Canterbury
• Donderdag 20 Mei: H. Bernardinus van Siëna
• Vrijdag 21 Mei: H. Hospitius
• Zaterdag 22 Mei: H. Rita van Cascia
• Zondag 23 Mei: HOOGFEEST VAN PINKSTEREN
• Maandag 24 Mei: O.L.V. Hulp der Christenen
• Dinsdag 25 Mei: H. Beda Venerabilis/ H. Maria Magdalena de Pazzi
• Woensdag 26 Mei: H. Philippus Neri
• Donderdag 27 Mei: H. Augustinus van Canterbury
• Vrijdag 28 Mei: H. Theodulus Stylites
• Zaterdag 29 Mei: H. Theodosia van Constantinopel
• Zondag 30 Mei: HOOGFEEST VAN DE H. DRIEVULDIGHEID
• Maandag 31 Mei: O.L.V. Visitatie

Dat de kerstboom afgeleverd was konden we merken aan een merkwaardige bult in de sneeuw achter de kerk. Een beetje een verrassing was het toen we hem opgroeven… Hij bleek vijf meter lang te zijn, en door de aangekoekte sneeuw iets van 150 kilo te wegen. Zodoende is het kerkschip nu enigszins onbruikbaar doordat er, eeh, een hele hoop boom en sneeuw dwars doorheen ligt (en morgen dus een hele hoop boom en water.) Vóór tien uur wordt de boom overeind gezet, maar dan moeten we waarschijnlijk nog gigantisch dweilen.

Zondag 20 December zodoende geen ochtendvigilie…

Zoals al eerder opgemerkt is Warfhuizen geen overdreven vroom dorp, maar wordt er wel werk gemaakt van kerstmis. Verschillende dorpsgenoten vonden het jammer dat er geen kerststal was. Jaar na jaar kregen we dat van verschillende kanten te horen.

Kerststallen behoren echter niet tot de standaarduitrusting van kluiskapellen, en er was dan ook geen geld voor opzij gelegd. Zodoende heeft men een extra offerblok in het portaal gehangen, en is men aan het sparen geslagen.

Vervolgens had men twee keer enorme mazzel. Ten eerste begonnen de bedevaartgangers die uit verre streken naar Onze Lieve Vrouw van Warfhuizen kwamen mee te sparen voor de kerststal. Zo weet ik toevallig dat er eigenlijk een grote bos bloemen naar Limburg zou moeten. Dat was mazzel 1. Ten tweede werden de beelden (en die kosten het meeste van zo’n stal) geschonken door een anonieme weldoenster die daarvoor van alle Warfhuister kerstgangers een dikke kus verdient. Daardoor kon het gespaarde geld aan Pim Verwijk worden gegeven om een stal van te timmeren. Hij was dolblij dat hij nu het mooiste materiaal kon kopen en is er als een bezetene mee aan het werk geslagen. Het resultaat is, dat durven wij wel te stellen, de mooiste stal van de ommelanden (en de stad erbij!) Onze Pim is geen timmerman maar een kunstenaar!

De stal is natuurlijk nog leeg, maar ik ben zo trots op iedereen dat ik toch maar vast een paar foto’s plaats!

Kerstavond is voor veel Warfhuisters het enige moment van het jaar dat ze in de kerk komen, maar daar wordt dan ook werk van gemaakt. Er wordt een prachtige kerstboom opgetuigd, de hele kerk wordt met groen versierd en na de dienst is er warme chocolademelk. Gelukkig zijn er ook extra hulptroepen van buiten het dorp, want per slot van rekening is het aantal bewoners van ons dorpje gering.

In het bijzonder moet daarbij genoemd worden de tomeloze inzet van twee dames van de koperpoetsgroep van de Sint-Bonifatiusparochie in Wehe-den Hoorn, Bep Wilderom en Hannie Halsema. Als witte tornado’s, of eigenlijk glimmende tornado’s gieren zij met donderend geweld door het koper van de kluis, altijd voor de kerst en soms ’s zomers nog een keer.

Dit jaar waren er twee nieuwe (oude) kandelaars voor het Maria-altaar die duidelijk sinds de laatste oorlog niet meer waren gepoetst. Daar deinsden de dames niet voor terug! Vier uur zijn ze ermee bezig geweest, maar toen zagen ze er dan ook uit als nieuw (nou ja: zoals ze eruit zagen in 1890 toen ze nog warm waren van de smidse.)

Hannie en Bep, namens alle Warfhuisters geweldig bedankt!

Het verschil tussen klaar en nog niet is overduidelijk!

Toen ik, ergens twee weken geleden, op het vliegtuig naar Lugano stapte, had ik een lastige reis verwacht. Ten eerste toonde de foto in mijn paspoort een fris kaalgeschoren Benedictijns tiepje (voor de insiders: Coupe Vaals,) terwijl ik er in persoon ondertussen uitzie als een zwarte jurk waar een woeste bos haar uitsteekt (een soort kruising tussen Gargamel en het koekiemonster, maar dan niet blauw.)

Nu moet je weten dat ik me elk jaar bij de luchthavenbeveiliging al sowieso ongeveer moest uitkleden, waarschijnlijk omdat men ervan uitgaat dat ook een terroristische islamiet een habijt aan kan trekken. Nu ik er meer dan ooit uitzie als een saoudisch woestijnspook, en bovendien niet meer lijk op mijn foto, had ik een stortvloed van genant gedoe aan zien komen.

Niets van dat alles. Misschien zag ik er zó onbetrouwbaar uit dat ze dachten: ‘Dat kan niet waar zijn.’

Mijn tweede zorg betrof het gewicht van mijn bagage. Normaliter pak ik ultra-light als ik naar het vadertje moet, omdat zijn kluis op een plek ligt waar je haast niet kunt komen. Ik citeer uit het verslag van mijn eerste reis naar het vadertje:

Vanaf het parkeerdek kwamen we in de steile straatjes van een typisch Italiaans dorp, geplaveid met natuursteen, fonteintjes op de hoeken, oude straatlantaarns. Na drie van die gangen had ik (twee koffers, één met nogal wat boeken) aardig lamme armen.

We waren het hele dorp doorgelopen toen het verder ging door pikdonkere weilanden, nog steeds steil omhoog. Het zweet liep met stralen mijn sokken in, mijn hart klopte in mijn hoofd. Ik was een spontane mariaverschijning zeer nabij (ik zag de sterretjes al) toen de pater stilhield. “We zijn er,” dacht ik dankbaar, “God zij dank!” Hij knipte zijn zaklamp aan, scheen op een paar ezels die ons loom aangaapten. “Kijk eens wat een prachtige dieren!” bromde hij, en zetter er de pas weer in.

Twee weilanden verder begon een indrukwekkend kastanjebos en verdween het pad onder gladde bolsters en kastanjes. Zaklamp tussen de tanden en klauteren maar. En bidden dat ik niet in het donker nasst het pad zou stappen, de afgrond in. In bochten en kronkels ploeterde ik achter de pater aan de berg op, glibberend en glijdend door de bolsterbraggel. Gelukkig had hij een tas van me overgenomen, ik weet niet of ik anders boven zou zijn gekomen. In de bochten zag je door de bomen in de diepte de lichtjes van Lugano glinsteren in het meer.

Vanwege het liturgisch overleg met de vader dat voor deze keer gepland stond was mijn tas zwaarder dan ooit, met grote mappen met schemata en commentaren. De tocht naar boven was dan ook verre van aangenaam, maar na een hoop geploeter was ik dan toch boven in plaats van beneden, wij danken God.

Het vadertje was, zoals altijd, blij om me te zien. Dat doet een mens deugd.

De eerste vijf dagen regende het pijpestelen, was het mistig en twee graden boven nul. Bovendien kreeg ik vader Gabriël amper te zien, omdat er net een zwartrokkenplaag was uitgebroken. De een na de andere geestelijke kwam hijgend de berg opgekropen met allerhande zorgen en ellende, om een luisterend oor te vinden, een beetje vertroosting en misschien wat goede raad. Kluizenaars schijnen het aan te trekken, ik hoor het van iedereen. Zelfs hier in Warfhuizen doet zich het zelfde fenomeen voor (alleen heeft het vadertje bisschoppen en abten, en ik vooral kapelaans en een enkele pastoor: verschil moet er zijn.) Aan de ene kant is het dankbaar dat deze beste mensen ergens terecht kunnen, aan de andere kant kan het verschijnsel heel ontwrichtend werken als er teveel tegelijk komen (wat nogal eens gebeurt,) zoals nu gebeurde in de kluis van vader Gabriël.

Enfin, ik moest mezelf dus de eerste dagen een beetje redden, en omdat ik ook niet naar buiten kon heb ik enorm veel gelezen. (Evagrius, zoals meestal wanneer ik in Ticino ben.)

De tweede vijf dagen hebben vader Gabriël en ik ons uitgebreid gebogen over het getijdengebed in Warfhuizen. Al jaren ben ik daaraan op details aan het schaven, omdat zich voortdurend problemen voordeden. Ik begon zo langzamerhand bang te worden dat het schaven nooit meer op zou houden. We hadden het er telefonisch al over gehad, en ik heb er hier ook al een paar woorden over geschreven, maar nu konden we er gedetailleerd en grondig naar kijken. Het Benedictijnse officie dat ik tot nu toe gebruikte is voor gemeenschappen bedoeld, niet voor kluizenaars. In een gemeenschap kunnen de taken die verricht moeten worden over meer monniken worden verdeeld, en ontstaat zodoende een heel andere dynamiek dan wanneer één persoon alles zelf moet doen.

De heilige Johannes Cassianus geeft een model voor het getijdengebed dat hij zelf leerde kennen bij de Egyptische woestijnkluizenaars. Het is primitiever en minder uitgewerkt dan het schema van Benedictus (het is ook nog weer 100 jaar ouder, uit de vijfde eeuw,) maar het vadertje gelooft dat het voor mij een de oplossing is. In Oktober heb ik met een ruwe versie ervan al proefgedraaid, en nu hebben we de puntjes op de i gezet. Vanaf ergens in deze eerste week van November (nadat alles is opgeruimd en er nog weer de nodige werkzaamheden zijn verricht) moet het nieuwe ritme aan de loop zijn.

Deze vorm van koorgebed wijkt enorm af van alles wat ik tot nu toe heb gedaan of zelfs maar gezien. Toen ik als knulletje van achttien in het seminarie voor het eerst getijden leerde bidden uit het Romeinse brevier was dat een variant op Benedictus. Alles wat ik in kloosters had gezien tot nu toe was Benedictus of een variant daarop. Metten, Lauden, Priem Terts, Sext, Noon, Vespers, Completen, het was altijd gesneden koek. Er kon wel eens iets van weggelaten zijn, of iets aan toegevoegd, maar de ruggegraat ervan was toch altijd hetzelfde. Dat maakt dit avontuur best wel angstig, want het schema van Cassianus gaat uit van twaalf Psalmen aan het begin van de nacht, en twaalf Psalmen aan het einde ervan. De lengte van het totaal is niet anders dan ik gewend ben, maar alles is meer samengepakt in twee lange ‘wakes.’ Door de dag heen wordt men ook geacht te bidden, maar niet door middel van Psalmgetijden. In mijn geval is daar natuurlijk de Sacramentsaanbidding, en verder het Jezusgebed.

Enfin, het lijkt te gaan werken. God beware mij.

Ik wil langs deze weg graag iedereen die in Warfhuizen heeft opgepast op de kluis gedurende mijn afwezigheid hartelijk bedanken.

Het altaar van Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin was nog altijd ernstig provisorisch. Wie goed keek zag dat de bekleding niet paste, en dat er overal lelijke stukken MDF in het zicht zaten. Ook was het geheel een storend element in het kerkinterieur door de grote hoeveelheid kanariegeel met friemels.

Tussen het einde van het bedevaartseizoen en het begin van mijn retraite bij het vadertje is het altijd klussentijd. Dan hebben er de minste mensen hinder van, en kan ik na mijn retraite een frisse en kluizenaarderige herstart maken. Dit jaar kreeg ik op 16 September de geest en ondertussen is het in de kerk een vreselijke puinhoop geweest. Het ergste hebben we nu gehad, maar Maria staat nog wel op het Heilig Kruisaltaar (sommigen worden er nostalgisch van) en dus de Sacramentsuitstelling in de weg. Ik was van plan alles toch maar gewoon door te laten gaan, maar dat is gewoon verre van handig, dus tot en met zondag is er niks te doen en zit de kerk van tijd tot tijd een uurtje op slot (wanneer het echt te erg wordt, zeg maar.)

Gelukkig wordt het echt prachtig, en vanaf zondag staat de bedroefde moeder van Warfhuizen in een spik en span retabel met altaar (o ja, en de liefhebbers van het Kindje Jezus krijgen ook hun zin: hij is terug op een mooie, prominente plaats.)

Nu nog weer opruimen. Gezien mijn uiterst voorlijke grove motoriek en mijn geweldig praktisch vernuft zit ik tot op mijn ondergoed onder de blauwe verf.

Net als de trekstangen, trouwens, en de WC. O, en de soeppan ook, zie ik.

Het zal jullie opvallen dat er hier weinig nieuwe stukjes verschijnen (en dan alleen nog onnozele spotternijtjes,) dus ik dacht: ik zal een kleine opsomming geven van wat er hier zoal voorvalt.

• De voornaamste reden dat ik niet veel post, is dat ik tot over mijn oren in de (technische kant van de) liturgie verdiept ben. Het probleem is (nog steeds) dat het officie zoals het hier gevierd wordt eigenlijk net iets te zwaar is voor één persoon. ‘Ik ben broeder Hugo en ik doe een abdij na,’ zoiets. Dat heeft (behalve het gevaar van teveel branie) tot gevolg dat een simpele verkoudheid of een organisatorisch ongelukje genoeg is om de hele boel in de war te sturen. Ook kom ik na het bidden, grasmaaien en dweilen ongeveer aan niets anders nog toe. Ik heb tot nu toe geprobeerd dit probleem te verhelpen met kleine aanpassingen en bijstellingen, maar dat heeft alleen tot gevolg gehad dat ik maar aan het veranderen blijf, en dat is, monastiek gesproken, een ramp. Zodoende komt er, in overleg met de vadertjes, een dagritme dat meer is gebaseerd op de kluizenaarstraditie, en minder op die van de abdijen. Het betekent ook dat er een tijdje minder geblogd gaat worden. Voor wie in deze materie geïnteresseerd is, kan ik deze site aanbevelen.
• In het najaar krijgen kerk en kluis nieuwe goten. Dit zal waarschijnlijk overlast geven, dus hou dit blog in de gaten als je van plan bent in September of Oktober naar Warfhuizen te pelgrimeren.
• Het bedevaartseizoen verloopt erg grillig, wat wil zeggen dat het bezoek aan O.L. Vrouw heen en weer gaat als een jojo. De ene dag twee Mariagangers, de andere dag tweehonderd. Een mysterie van het geloof, zullen we maar zeggen.
• De couturier Ramiro Koeiman heeft aangeboden een nieuwe mantel voor O.L.V. van Warfhuizen te ontwerpen en vervaardigen. Hij hoopt hem af te hebben voor de Meimaand van volgend jaar. Met de broederschap verheug ik mij op het resultaat.
• Verder is er weinig nieuws. Het gras op het kerkhof groeit, de bereklauwen ook. Wij prevelen, jubelen, soppen, maaien, schoffelen en danken verder. Godlof!

Vanwege de Meibedevaart van het verzorgingshuis ‘Maartenshof’ vervalt op vrijdag 22 Mei het hele normale Liturgische schema vanaf 14.00. Hierbij inbegrepen is ook het avondprogramma. Vanwege de grote hoeveelheid rolstoelen moet de kapel namelijk nogal worden aangepast, en naderhand ook weer opgeruimd. Wel is de kerk de hele dag gewoon toegankelijk.

Het feit dat er nu elke dag aanbidding is, heeft een mankementje aan het licht gebracht. Toen ik nog ’s morgens uitstelling had vond dat plaats op het heremietenkoor en kon ik knielen in mijn eigen koorbank. Nu het beneden is blijkt dat ik nogal stijf wordt van het lang op een meditatiekrukje zitten, en de bidstoel die ik heb is een zogenaamd ‘klapzittingmodel,’ en is ook ongeschikt om langer achter elkaar op te knielen. Men krijgt het ervan in de rug.

Nu weet ik dat dit een prachtige gelegenheid is om een beetje versterving te plegen, maar al met al komt het steeds maar weer verzitten en heen en weer schuiven de bidzaamheid toch niet echt ten goede.

Daarom doe ik bij deze de volgende oproep. Wie heeft een stevige, rechte, brede bidstoel (dus niet van het schuin naar voren hangende klapzitting-model) of weet er eentje voor niet al teveel geld te koop? Ik voeg een paar plaatjes toe van wat ongeveer de bedoeling is:

Het is niet nodig dat hij mooi versierd is, het gaat om de goede vorm. Dus niet zoals deze:

Mijn rug en knieën danken u voor uw hulp…

Ik ben er eigenlijk geen voorstander van, maar op uitdrukkelijk verzoek van leden van de broederschap bidden we in het vervolg toch maar de rozenkrans onder de aanbidding. Men voelt zich daar vertrouwd bij en ervaart het als een steun.

Hoewel het niet ontkend kan worden dat aanbidding met rozenkrans tot de Nederlandse traditie behoort blijf ik het vreemd vinden om de moeder Gods om voorspraak te vragen als je net met je neus voor het Lichaam van de Heer zit. Het zal mijn protestante opvoeding wel zijn.

Ik probeer het dan maar zo te bekijken: Je zit samen met de moeder Gods, de aanvoerster van alle bidders, voor het Allerheiligste. Samen met haar en door haar voorspraak wordt je aanbidding nog waardevoller. Samen met Maria leren wij beter bidden (Johannes Paulus II.) Wie de moeder eert, eert de Zoon, zullen we maar zeggen.

Ik vind het verre van ideaal, maar ik begrijp ook de mensen die hierom gevraagd hebben. Vandaar dat ik er, aarzelend, mee instem om de rozenkrans om 17.00 te bidden, dus onder de aanbidding. Dit doen we alleen tijdens het bedevaartseizoen, dus van 1 Mei tot en met 15 September. ’s Winters bidden we de rozenkrans om 12.30, na de Sext.

Ik blijf hier over nadenken, want ik vind dit een interessant dilemma. Ik sluit niet uit dat er over deze thematiek nog meer stukjes volgen.