De broederschap van Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin heeft vanaf vandaag een eigen website! Ik neem aan dat er hier en daar nog wel een linkje niet zal werken, maar ik denk dat een bezoekje toch al de moeite waard is.

Beste medegelovigen, dit soort gezelschappen zijn ontzettend zeldzaam in Noord-Nederland, en dat is een groot gemis. Zij maken een aspect van onszelf als gelovige toegankelijk dat fundamenteel bij ons zieleleven hoort, fundamenteel katholiek is en dat tóch de laatste decennia fundamenteel is verwaarloosd.

Tot nu toe hadden wij nog een excuus als ons devotionele leven er wat calvinistisch uitzag. Wij konden zeggen: ‘Maar er is ook nooit wat te doen op dat gebied in onze contreien.’ Dat excuus is er nu niet meer. Dus: wat voor leeftijd of achtergrond je ook hebt, kijk eens op deze site, en zie eens of er iets in je wakker wordt dat je tot nu toe had gemist.

Alles wat te maken heeft met de bedevaarten naar de Bedroefde Moeder van Warfhuizen wordt in het vervolg op de weblog van de broederschap geplaatst (al zal ik de eerste tijd nog wel af en toe een doorverwijzing plaatsen.)

Vandaag, stille zaterdag, was het allesbehalve stil. Stille zaterdag is berucht vanwege het feit dat het, eh, de minst stille zaterdag van het jaar is in de kerk. Op stille zaterdag wordt namelijk de kerk versierd en schoongemaakt voor Pasen. Dit jaar zat ik nogal dun in de vrijwilligers, dus moest ik veel alleen doen. Vanmorgen heb ik alle paarse sluiers van de beelden gehaald, de luiken opengemaakt en de kaarsen vernieuwd. Daarna heb ik eerst de bedroefde moeder omgekleed, en toen begon, vanaf ongeveer 10 uur, het bekende titanenkarwei: bloemschikken. ik was er (met een paar onderbrekingen) om ongeveer 19.00 mee klaar.

Dit jaar waren de vasten, onder andere door de narigheden in de Kerk, geen gemakkelijke tijd. Toch is de voorbereiding op het feest der feesten ook weer niet écht mislukt: ik ben er klaar voor en heb er zin in. En ook jullie wens ik van harte: een zalig Pasen!

Voor de liefhebbers: de foto’s van de kerk. We begonnen met:

En nu is het zo:

Het hoogaltaar:

Even een kort verslagje van het Triduum Sacrum tot nu toe. Dit jaar ben ik voor het eerst in een heel lange tijd met Pasen thuis, in plaats van in Brabant. Dat betekent donkere Metten in de eigen kapel, wat absoluut heerlijk is. Die van Goede Vrijdag werden bijgewoond door een aantal dames uit Amsterdam, die er zich door geen enkel dreigement mijnerzijds (eentonig - maar één monnik die je niet eens ziet zitten - eindeloos en nog eindelozer) van lieten weerhouden om midden in de nacht naar het einde van de wereld te rijden. Ze vonden het, geloof ik, nog een succes ook. Chapeau, dames!

Nu is deze Liturgie - in al haar kaalheid - ook wel van een soort ongenaakbare schoonheid. Je doet er dingen in die je normaal niet in je hoofd zou halen (met als toppunt wel het opzettelijk en ostentatief op de grond smijten van je koorboek als afsluiting van het officie.)

Ook maakt de kapel alles gedaanteverwisselingen die ze hoort te ondergaan in deze tijd dit jaar voor het eerst allemaal door. Even een foto van de Goede Vrijdag:

Een probleem was wel het vinden van een geschikt rustaltaar in een kapel zo klein als deze. Uiteindelijk heb ik dan maar besloten de Heer mijn eigen bedstee in de sacristie af te staan.

Het tabernakel blijft leeg en half open achter, wat een extra rommelig en chaotisch beeld oplevert omdat het een draaitabernakel betreft. Het skelet van de godslamp ademt verval, zo zonder glas…

Eén week in het jaar ziet zelfs de Warfhuister kluiskerk er sober uit…

Ik kreeg op mijn kop omdat ik nog geen foto had geplaatst van Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin in vastendracht dit jaar. Daarom bij deze:

Ondertussen is het de vooravond van Passiezondag, en gaan we beginnen met het afdekken van de beelden. Omdat Maria van Warfhuizen een ‘genadebeeld’ is, wordt ze niet afgedekt, maar wel zo sober mogelijk aangekleed. In de meeste Mariaplaatsen worstelen ze een beetje met dit dilemma. Zo hebben ze in Den Bosch besloten de Zoete Moeder met een paarse gazen doek af te dekken: Ze is er wel, maar ze is er ook niet… Dat vonden we in Warfhuizen niet ideaal, en bovendien hebben we een moeder van smarten. Een beetje raar om die uitgerekend in deze tijd te laten verdwijnen… Daarom vouwen we in plaats daarvan de meest sobere mantel helemaal dicht. Alleen het gezicht en de hand met de zakdoek laten we vrij.

En wat klopte er nu nog niet? O ja…:

Met het huidige priestertekort is het ondoenlijk om voor één kluizenaar ’s Zondags Mis te laten lezen. Zodoende kerk ik in de Groninger kathedraal. Dat is geen straf, want de gemeenschap van de Groninger kathedraal is waarschijnlijk de meest bloeiende parochie in Nederland. Al die dingen die je in de gemiddelde parochiekerk mist zijn er simpelweg aanwezig, en van al die dingen waaraan je je in de gemiddelde parochiekerk doodergert hebben ze in Groningen nog nooit gehoord.

Helemaal geweldig dus.

Maar dan het volgende. Omdat ik beide aanstellingen heb (voor oudgedienden: de lagere wijdingen,) vroeg de plebaan mij ongeveer een jaar geleden om in het vervolg mee Communie uit te reiken. Je zou denken dat je een dergelijke arbeid veilig aan kluizenaars toe zou moeten kunnen vertrouwen: veel pastoraal vernuft is er immers niet voor vereist.

Nu is het echter zo dat er ook mensen in de rij staan met hun armen gekruist voor de borst. Het gaat dan om kinderen die nog niet de eerste Communie hebben gedaan of om volwassenen die bezig zijn katholiek te worden (en dus ook nog geen eerste Communie hebben gedaan.) Het is de bedoeling dat je die een kruisje op het voorhoofd geeft en zegt: ‘God zegene u.’

Zo stond er op een zekere Zondag een jongedame bij mij in de rij. Zij was een jaar of zeven, schat ik zo. Het hoofdje trots geheven, blakend van zelfbewustzijn, lange golvende rode lokken. Ze hield haar handen parmantig gevouwen voor de borst, zodat het duidelijk was dat ze een kruisje moest hebben. Zo gezegd zo gedaan, niks aan de hand. Ik was alleen zo stom om mij, vertederd als ik was, iets onvergeeflijks uit de mond te laten rollen. Ik tekende haar het kruisje op het voorhoofd en zei: (ik durf het van schaamte nauwelijks op te schrijven…)

- ‘God zegene jou, kleine meid!’

Haar hoofd werd eerst blauwpaars en toen krijtwit. Ik voelde een onbestemde dreiging in de lucht hangen, en plotseling viel het mij op dat ze nogal scherpe, lange nagels had. Ook bracht haar nogal fin-de-siècle-achtige jurkje mij ineens eerder de ‘Bride of Dracula’ dan de ‘Sound of Music’ voor de geest.  Ze sperde haar mond wijd open van verontwaardiging (nee, geen puntige snijtanden, gelukkig) en krijste met een stemgeluid als een fileermes:

- IK BEN GEEN KLEINE MEID

Dit galmde (in mijn beleving dan) nog minuten na in de neogotische gewelven boven onze hoofden: ‘MEID………EI……….EI……….ei………..ei.……’

Enfin, men vermijdt bloedstollende belevenissen door levenservaring, en men verkrijgt levenservaring door bloedstollende belevenissen, zal ik maar zeggen…

Op zaterdag 8 Mei is er weer een bedevaart naar Onze Lieve Vrouwe van Warfhuizen. Om 14.00 is de bedevaartmis in de kerk van de heilige Bonifatius in Wehe-den Hoorn. Daarna trekken we, om ongeveer 15.00, in processie naar Warfhuizen (2 km,) waar in de kluiskapel het sacramentslof met Mariahulde wordt gevierd. Na afloop zal er koffie met cake zijn in het dorpshuis van Warfhuizen.

De celebrant is deze keer plebaan R. Wagenaar, pastoor van de Groninger kathedraal.

Sinds 2003 trekken van heinde en verre mensen, individueel en in besloten groepen, naar de ‘Bedroefde Moeder van Warfhuizen.’ Sinds enkele jaren is er ook deze ‘open’ bedevaart, om iedereen de gelegenheid te geven om in groepsverband en in een feestelijke sfeer naar Warfhuizen te pelgrimeren.

De kosten van deelname zijn 5 Euro

Voor hen die slecht ter been zijn en geen processies kunnen lopen is er vervoer mogelijk van Wehe-den Hoorn naar de kluis van Warfhuizen.

Aanmelden bij Johanna Weersing: (050) 542 71 58

Nederlanders staan er om bekend dat ze overal een oordeel over klaar hebben, ook de Nederlandse katholieken. Dat is jammer.

Een bekend boek over de grondhouding van de kluizenaar heet ‘Sich Gott aussetzen und standhalten.’ Vrij vertaald betekent dat ‘Zich tonen aan God en volhouden.’ Het is geschreven door de Duitse zuster Maria Anna Leenen, een zeer beschaafde en verfijnde kluizenares. Omdat ik persoonlijk meer een lompe Nederlandse boeren-gooi-en-smijt-kluizenaar ben heb ik het zelf meestal over met lege handen in je blootje voor God staan en zorgen dat je niks verzint om je mee te bedekken. Daarmee bedoel ik geen naakte oerwoudrituelen. Daarmee bedoel ik dat je je geestelijk overgeeft aan de Heer met al het goed en kwaad waarvan je je bewust bent, zonder jezelf te verdedigen of goed te praten.

Kluizenaar zijn vergt daardoor wel eens de nodige moed, en een zekere tolerantie voor gênante toestanden. Die moed is alleen op te brengen wanneer er in onze relatie met de goede God voldoende eerbied en vertrouwen is.

Eerbied: Ik heb de wil om mijn ziel naakt aan God te tonen omdat ik daar heil van verwacht, omdat ik God als Bron van alle vreugde en heelheid erken. Ik weet dat ik mijn schaamte niet voor niets overwin. Vertrouwen: Ik weet mij veilig bij God.

Andersom eerbiedigt God mijn vrijheid en beloont mijn naaktheid - mijn eerlijkheid naar Hem - door die te bedekken met vaderlijke liefde, vergeving en genezing.

Wat hierboven staat geldt weliswaar bij uitstek voor kluizenaars, monniken en slotnonnen, maar, met een andere intensiteit, ook voor katholieke slagers en slagerinnen, accountants, secretaressen en tandartsen. Want zonder een zekere kinderlijke openheid naar God stort elk gebed ter aarde.

Heeft dit alles nog een weerspiegeling in de omgang met de medemens? Zegt Christus immers niet: ‘Dit is mijn gebod, dat gij elkaar liefhebt, zoals Ik u heb liefgehad?’ (Joh.15:12)

Ik denk het wel. In het licht van het voorgaande zou ik dan ook de conclusie willen trekken dat de omgang van katholieken onderling zou moeten uitblinken in eerbied en vertrouwen.

Eerbied: Een ander woord voor eerbied is respect, van het Latijnse respicere, wat omkijken betekent, of acht slaan op, of, vrij vertaald, twee keer kijken. Dat doen we bijvoorbeeld door elkaar als unieke mensen te beschouwen, en elkaar niet rücksichtslos bij stromingen en ‘ismen’ in te delen.

Vertrouwen: Bij ons zou iedereen zich veilig genoeg moeten voelen om met zijn eigen talenten iets bij te dragen aan de majestueuze kathedraal die Katholieke Kerk heet, zonder bij de eerste fout van de steiger te worden gekieperd.

Openheid: Over ons zou men moeten zeggen: ‘Die katholieken, Ziet, hoe zij elkander beminnen‘

Iemand die van de oude Mis houdt is daarom nog geen Lefèbvriaan, en iemand die aarzelt over bijvoorbeeld de seksuele moraal is daarom nog geen aartslinkse acht-mei-ketter.

Het is een onbeleefde gewoonte niet naar elkaar te kijken wanneer je een toost uitbrengt. Het is een zonde om elkaar niet te zien wanneer je samen het Lichaam van Christus deelt…